Κριτική στο 21ο συνέδριο του ΚΚΕ, μέρος 3ο

 27 Ιουνίου 2021  ·

Ολοκληρώθηκε λέει το 21ου Συνεδρίου του ΚΚΕ, με την εκλογή της νέας Κεντρικής Επιτροπής και της Κεντρικής Επιτροπής Οικονομικού Ελέγχου.

Η νέα κεντρική επιτροπή αποτελείται από συνολικά 81 μέλη, εκ των οποίων τα 22 είναι νεοεκλεγέντα.

Σε αυτά τα 22 δεν περιλαμβάνεται ΟΥΤΕ ΜΙΑ γυναίκα ενώ συνολικά στην ΚΕ ψηφίστηκαν 11 γυναίκες. Το ποσοστό των γυναικών συνολικά είναι δηλαδή 13,58%. Μάλιστα μια από αυτές τις γυναίκες είναι η Α.Παπαρήγα, η πρώην γενική γραμματέας του ΚΚΕ.

Η ορατότητα και η εκπροσώπηση των γυναικών σε αποφασιστικά όργανα (όπως είναι οι παραπάνω επιτροπές) είναι αφενός πάγια διεκδίκηση του φεμινιστικού κινήματος και αφετέρου η υποεκπροσώπηση τους αποτυπώνει τον βαθμό έμφυλης ισότητας που το κόμμα έχει καλλιεργήσει και εμπεδώσει στο εσωτερικό του.

Και ενώ τα δύο κείμενα του προσυνεδριακού διαλόγου των προηγούμενων ποστ, ειδικά σε συνδυασμό με το ποσοστό των γυναικών σε θέσεις εξουσίας, υφαίνουν ένα ιδιαίτερα δυσοίωνο τοπίο τόσο για τις γυναίκες, ή άλλο, μέλη του ΚΚΕ όσο και την σχέση του κόμματος με το το κίνημα για την ισότητα των φύλων, υπάρχουν όμως και χαραμάδες αισιοδοξίας.

"Οσο τα αστικά επιτελεία επιθυμούν να χρησιμοποιούν τις επιμέρους αντιφάσεις (έμφυλες, φυλετικές κ.λπ.), για να κρύψουν τη βασική αντίθεση, τόσο το ΚΚ οφείλει να παίρνει το νήμα των επιμέρους καταπιεστικών σχέσεων και να τις συνδέει με την ταξική καταπίεση, στην άρση της οποίας θα βρουν οριστική δικαίωση και οι επιμέρους καταπιέσεις. Το γεγονός ότι π.χ. το ΛΟΑΤΚΙ κίνημα κυριαρχείται και προβάλλεται από αστικές δυνάμεις και σε ένα βαθμό υιοθετεί αντιλήψεις που θέλουν να το απομακρύνουν από την ταξική θεώρηση της κοινωνίας, δεν σημαίνει ότι τα κινήματα αυτά είναι εφευρήματα της αστικής τάξης και δεν πατάνε σε αντικειμενικά προβλήματα, που βιώνουν οι κοινότητες και τα άτομα που συμμετέχουν σε αυτά.

Είναι ορθό να λέμε πάλεψε μαζί μας «ανεξαρτήτως χρώματος, φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού», όμως δεν είναι και το μόνο επαρκές για να πλησιάσουμε όσους υφίστανται την καταπίεση αυτή. Χρειάζεται ειδική επιχειρηματολογία και προσέγγιση των προβλημάτων. Δεν μπορεί να υποτιμάται π.χ. η ανάγκη για κοινωνική ορατότητα ή το ξεπέρασμα βαθύτατων, αντιδραστικών προκαταλήψεων που υπάρχουν ενάντια στους ομοφυλόφιλους, τους τρανς κ.λπ., που δεν τους επιτρέπουν κοινωνικά να εκφράσουν το αυτονόητο, τη στιγμή μάλιστα όπου στον μισό πλανήτη η εν λόγω ιδιότητά τους, όπως αυτή εκφράζεται κοινωνικά, είναι ποινικά κολάσιμη. Ασφαλώς έχει κυρίαρχο ρόλο η βασική αντίθεση στον τρόπο προσέγγισής μας, αλλά δεν παύουμε να εξειδικεύουμε αναλόγως χώρου στον οποίο παρεμβαίνουμε."

Το παραπάνω είναι απόσπασμα από το κείμενο του προσυνεδριακού διαλόγου "Σκέψεις πάνω στο έμφυλο ζήτημα", του Θανάση Κατσάμπη[1].

Για το κείμενο αυτό μπορούν να διατυπωθούν (και σωστά κατ εμέ) διαφωνίες.

Δεν παύει όμως αυτό το κείμενο να είναι ότι πιο κοντινό σε περιθώριο διαλόγου που μας έχει δώσει μέχρι τώρα το ΚΚΕ.

 

[1] https://www.rizospastis.gr/story.do?id=11239203