Για τις ψυχιατρικές διαγνώσεις μέσω βίδεο

 9 Μαΐου 2021  ·

Σχεδόν όλοι/ες/@ είδαμε το video με τον 22χρονο να ακολουθεί με το πέος έξω από το παντελόνι του μια γυναίκα.

Πολλοί/ες/@ στο πρόσωπο αυτού του άνδρα, όπως και εγώ, αναγνώρισαν ένα από τα πολλά πρόσωπα της έμφυλης βίας. Την επιθυμία και το προνόμια του κακοποιητή επί των γυναικείων υποκειμένων. Και την πράξη του την διάβασαν ως μια από τις πολλές εκφράσεις της πατριαρχίας. Ένας άνδρας σεξουαλικά παρενοχλεί και καταδιώκει μια γυναίκα.

Κάποιοι/ες/@ λίγοι/ες/@ κατάφεραν να δουν (πέρα, μέσα και έξω από το video) και έναν ψυχικά ασθενές υποκείμενο. Ας εξαιρέσουμε ότι πρώτον, είναι ιδιαίτερα προβληματικό το ότι επιχειρούν διάγνωση δια μέσου ενός video κάποιων δευτερολέπτων, δεύτερον ότι όλοι όσοι επιδεικνύουν το πέος τους δεν είναι ψυχικά ασθενείς και τρίτον ότι, ούτε ένας ασθενής δεν είναι απαραίτητα εγκληματίας ούτε ένας εγκληματίας είναι απαραίτητα ψυχικά ασθενής, δηλαδή ένα έγκλημα δεν αποτελεί διάγνωση. Παρόλα αυτά, κάποιοι προέτρεξαν και μίλησαν για την επιδειξιομανία.

Η επιδειξιμανία ανήκει στις ψυχικές νόσους/παραφιλίες σύμφωνα και με την τελευταία έκδοση του dsm. Η επιδειξιομανία έχει σχεδόν αποκλειστικά αφορά άνδρες ασθενείς και σχεδόν αποκλειστικά έχει γυναίκες ως υποκείμενα της μανίας. Η έμφυλη διάσταση της νοσηρότητας αυτής είναι εκκωφαντική. Παρά το γεγονός ότι η περιγραφή της είναι gender neutral τόσο για τους ασθενής όσο και για τα θύματα, από την αρχή καταγραφής περιστατικών (τέλη του 19ου αιώνα) μέχρι και σήμερα ο επιδειξιομανής έχει φύλο.

«Οι παραφιλίες έχουν κάποια από τα χαρακτηριστικά των διαταραχών ελέγχου των παρορμήσεων. Πιο συχνά τις συναντούμε στους άντρες.»[1]

Η ψυχική υγεία του κάθε εγκληματία είναι κάτι που πρέπει να αφορά και να προστατεύεται από την κοινωνία και όχι μόνο από το δικαστικό σύστημα. Εάν ο συγκεκριμένος, και ο κάθε, δράστη ψυχικά νοσεί οφείλει να βοηθηθεί. Όμως η ταύτιση της σεξουαλικής παρενόχλησης με ψυχική νόσο αυτόματα για όλους τους δράστες παρενοχλητικών συμπεριφορών αφενός στιγματίζει τους όσους όντως είναι ψυχικά νοσούντες και δεύτερον συγκαλύπτει το πατριαρχικό πλαίσιο στο οποίο συμβαίνει κάθε σεξουαλική παρενόχληση/κακοποίηση ενάντια των γυναικών. Στην περίπτωση που ο δράστης διαγνωστεί με ψυχική διαταραχή, και μόνο τότε, η έμφυλη κακοποίηση που αυτός πράττει οφείλει να συμπληρώνεται με την ψυχική του νόσο ως ερμηνευτικό σχήμα για την πράξη.

Δυστυχώς υπάρχουν και λίγοι, μεταξύ των λίγων που πρώτα είδαν έναν ψυχικά ασθενή και μετά έναν κακοποιητή, που επικαλούμενοι την ψυχική νόσο και το dsm αρνήθηκαν την έμφυλη διάσταση και τις πατριαρχικές ρίζες και προεκτάσεις της συγκεκριμένης εγκληματικής πράξης. «Δεν έχει καμία σχέση η επιδειξιομανία με την πατριαρχία», «στο dsm ανήκει στην κατηγορία των παραφιλιών, καμία σχέση δεν έχει με πατριαρχικά εγκλήματα». Σε όσους λοιπόν επικαλούνται την Ιατρική για να στρογγυλέψουν ή να αποσβήσουν την έμφυλη διάσταση της εγκληματικής πράξης κρυμμένοι πίσω από το dsm και την ψυχική νόσο, δύο-τρία παραδείγματα θα φανούν ενδιαφέροντα.

Πρώτον, το παράδειγμα της γυναικείας υστερίας. Από τον Ιπποκράτη (που απέδιδε ψυχικά και σωματικά συμπτώματα στην μετακίνηση της μήτρας σε διαφορετικά σημεία του γυναικείου σώματος) μέχρι και το 1980, η υστερία ήταν μια ψυχική νόσος που αφορούσε αποκλειστικά τις γυναίκες, συμπεριλαμβανόταν στα τότε dsm και μπορούσε να οδηγήσει σε ακροτηριασμό των γεννητικών οργάνων, υστερεκτομή, εγκλεισμό σε άσυλο κτλ [2],[3].

Δεύτερον, μόλις το 1993 ο FDA και ο NIH έθεσαν ως υποχρεωτική την συμμετοχή των γυναικών σε κλινικές δοκιμές. Μέχρι τότε οι γυναίκες στην συντριπτική πλειοψηφία των δοκιμών αποκλείονταν λόγω του φύλου τους (θεωρούμενες ως υποψήφιες μητέρες, οι γυναίκες «προστατεύονταν» από ανεπιθύμητες συνέπειες των κλινικών δοκιμών με αποτέλεσμα η υγεία των γυναικών που εν τέλει δέχονταν την εκάστοτε φαρμακευτική αγωγή να υποσκάπτεται σε περιπτώσεις). Ο αποκλεισμός των γυναικών προκειμένου να προστατευτεί η γυναικεία αναπαραγωγικότητα και όχι η γυναικεία υγεία είχε πληθώρα συνεπειών. Καθυστέρηση στην διάγνωση εξαιτίας των διαγνωστικών τεστ που είναι βασισμένα σε άνδρες ασθενείς (πχ αλτζχαιμερ), υποδιάγνωση ασθενειών με αποτέλεσμα ακόμα και τον θάνατο (καρδιακές νόση), ασθένειες που πλήττουν κυρίως τα σώματα θηλυκοτήτων είναι ελλειμματικά ερευνημένες, έρευνες στις οποίες υπήρχε η αναγνώριση της έμφυλης διάκρισης (πχ ορμονικές, μεταβολικές έρευνες) εξακολουθούσαν να μην συμπεριλαμβάνουν το γυναικείο φύλο κτλ [4],[5].

Η ψυχιατρική και η ιατρική ήταν και εξακολουθούν να είναι επιστημονικά πεδία ανεπτυγμένα εντός του πατριαρχικού συστήματος. Η ανδρική προκατάληψη (male bias) όλο και περισσότερο σταθμίζεται, όσο οι φεμινιστικοί αγώνες κερδίζουν. Το dsm, όπως και κανένα εγχειρίδιο ή επιστημονικός κλάδος, δεν οφείλει να είναι στο απυρόβλητο.

Και κάτι τελευταίο, την καταδίωξη (stalking) η συνθήκη της Κωνσταντινούπολης την εντάσσει στα πλαίσια της βίας κατά των γυναικών.

Όσοι προέβησαν σε ψυχικές διαγνώσεις του θύτη χαρακτηρίζοντας τον επιδειξιομανή, ας το ξανασκεφτούν ειδικά μετά τις τελευταίες εξελίξεις.[6]

 

[1] http://www.encephalos.gr/full/45-4-06g.htm
[2] https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3480686/
[3] https://www.mcgill.ca/oss/article/history-quackery/history-hysteria
[4] https://www.theguardian.com/lifeandstyle/2019/nov/13/the-female-problem-male-bias-in-medical-trials
[5] https://www.theguardian.com/science/2019/jul/28/medical-bias-against-women-drug-trials-cpr-medicine-gender-inequalities
[6] https://www.cnn.gr/ellada/story/265059/nea-smyrni-nea-kataggelia-eis-varos-toy-22xronoy-gia-apopeira-viasmoy-to-2020